شیرین زبونی هات

سلام نفس مامان!

می خوام تو این پست از شیرین زبونی هات بنویسم.

تقریبا بعد تولد 2 سالگیت یکدفعه صحبت کردنت دچار تحول عظیمی شد و مامان و بابا رو متعجب کردی.

 تا قبل دو سالگی معمولا کلمه کلمه حرف می زدی و به کمک دستای کوچولوت و اشاره کردنتات منظورت رو می رسوندی، ولی بعد اون اینقدر قشنگ و شیرین از کلماتی که ما اصلا تصورش رو نمی کردیم که معناش رو بدونی، استفاده کردی که ما اینطوری    می موندیم.

یکی از موارد خیلی جالب هفته پیش روی داد. داستان از این قرار بود که خونه عزیزجون بودیم و نیاز به ظرفی داشتیم که تو انباری بالای آشپرخونه بود و نیاز به چهارپایه داشت و ما برای اینکه بدون چهارپایه ظرف رو بیاریم خواستیم از شما استفاده کنیم:

مامان: پسرم بیا بلندت کنم بذارمت بالا، بری از تو انباری ظرفی رو که مامان می خواد بیاری.

شما: خودت می تونی!!!

فون دون: فرغون

لفطن: لطفا

آوینه: آبمیوه

آبولو: نارنگی و لیمو شیرین

وی: هندوانه

شوشه: شکلات

نوقول: نقل (نقل ریزای رنگی رو اولین بار تو عروسی دایی دیدی و عاشقشون شدی!)

عزیزکم! مثل بقیه بچه ها علاقه شدیدی به شکلات و نوشابه داری و وقتی شکلات و نوشابه می بینی از شادی چشمات برق می زنه. جالب اینه که وقتی شکلات و نوشابه رو داشته باشی و مشغول خوردنش باشی با لحن خیلی بامزه ای می گی: نی نیا شوشه زیاد بخورن! وقتی هم شکلاتت تموم می شه و خیالت راحت که دیگه شوشه ای در کار نیست می گی: نی نیا نباید شوشه بخورن، کرمه دندوناشون می خوره!!!

یا می گی: نی نیا نوشابه کم بخورن! زیاد نخورن! اونم با لحن خیلی جدی و مردونه!

 قربونت بره مامان که اینقدر بلا و ناقلایی!